Presentación da Peza do mes

08/09/2017 | actividades
09_2017_zanfona

O mércores, 13 de setembro, ás 20.00 h. terá lugar a presentación da Peza do mes: “ZANFONA“, na sala da exposición “Escolma de Escultura” en San Francisco (Ourense).

A explicación correrá a cargo de Roberto Aneiros García.

Entrada libre.

Zanfona

29/08/2017 | 2017 | peza do mes
Zanfona. Peza do mes

Esta zanfona (inv. CE000690) foi doada por Faustino Santalices Pérez (Bande, 1877 – Madrid, 1960) á Comisión Provincial de Monumentos en 1904.

Naquel momento o doador era un mozo de vinte e sete anos que había seis anos que comezara a súa colección de zanfonas, a primeira comprouna en 1898 e a do museo estaría tamén entre as súas adquisicións iniciais.

A zanfona galega –tamén chamada española ou ibérica– é un cordófono fregado de roda, diferente dos modelos europeos, entre cuxas características están as seguintes: habitualmente consta de tres cordas cantantes e dous bordóns, ten forma de guitarra con perfil en cuña –máis alta na parte onde se encaixa o manubrio–, o fondo e a tapa de harmonía son planas, as caravillas dispóñense lateralmente, carece de oídos sonoros e adoita levar un pequeno burato no lado dereito dos aros.

A zanfona pode tocarse de pé, colgada dunha correa en bandoleira, ou ben sentado, apoiándoa sobre os xeonllos, xírase o manubrio coa man dereita e coa esquerda prémense as teclas, non era raro que se acompañase dos ferriños, tocados polo lazarillo que seguía o cego.

Allariz. Rúa da Ferreiría polo Marqués de Santa María del Villar

18/08/2017 | xeral
Fotograf’a dunha rœa de Allariz. Ourense

Na primavera de 1959, moi preto dos 80 anos, mantiña o Marqués de Santa María del Villar intacta a súa esencia: a paixón pola fotografía unida a unha incansable afección viaxeira. Calidades persoais que destinou á divulgación do patrimonio cultural o que o levou a recorrer practicamente todos os puntos da xeografía española, entre eles, por varias ocasións a provincia de Ourense. Os seus monumentos, a súa paisaxe, as súas xentes captaron a atención do artista e sobre elas escribe nos medios máis importantes do momento.

Obsesionado coa autenticidade, a súa fotografía tenta reflectir o máis fielmente a beleza. Para el o segredo consistía en buscar os relevos nos efectos das luces. A arte fotográfica sería sempre un xogo difícil e cheo de sorpresas con esa cousa sutil e case inaprensible que é a luz. Naturalidade que defendía igualmente cando trataba a figura humana. A súa intención era retratar a vida da súa época, unha sociedade esencialmente rural, sen poses nin artificios. Por isto soia viaxar cunha cámara lixeira que o fixese pasar desapercibido, sen que a súa presenza modificase o comportamento das persoas. Trátase dunha fotografía de reportaxe fronte a unha de intervención que practicaron a maioría dos seus contemporáneos.

Nese ano do 59 captura varias imaxes da vila de Allariz. Entre elas atópase a da rúa da Ferreiría. Nesta vista o artista consigue plasmar os elementos verdadeiramente importantes do escenario escollido. Entre as vivendas, que na traseira acubillan o pano da muralla medieval, transcorre a vida diaria da rúa. Ao fondo unha persoa camiña de costas con présa cara un burro cargado mentres, por contrario, unha muller case integrada na arquitectura, harmoniza a escena, na postura de alguén que espera que pase algo, aínda que quizais nunca suceda nada. As profundas rodeiras labradas no decurso do tempo son as protagonistas da imaxe remitíndonos metaforicamente a un lugar moldeado ao longo dos séculos cunha longa historia.

A fotografía como documento permite conservar un instante do pasado. Permite que algo poida ser visto de novo. Por isto transmite nostalxia. Mais esa sensación é menor cando, como no caso da milenaria vila de Allariz, se soubo preservar a esencia.

Cine no xardín do Museo Arqueolóxico

03/08/2017 | actividades
1707_Cinemanapraza_WEB

O luns 7 e o luns 14 de agosto o edificio do Museo na Praza Maior será o espazo no que o Cineclube Padre Feijoo proxectará ”Corpse Bride” (A noiva cadáver) e “Brendan and the Secret of Kells” (O segredo do libro de Kells).

Acceso pola rúa Primavera – Praza San Marcial

Actividade de balde ata completar aforo

 

07/08/2017 ás 22.00 h

“Corpse Bride” (A noiva cadáver)

Tim Burton e Mike Johnson (EUA, 2005) 75 min. Animación. Non recomendada para menores de 7 anos.

Un home pon no dedo dunha muller morta, como broma, un anel de compromiso. Pero o que non sabe o pobre mortal é que a morta reclamará os seus dereitos como “prometida”.

Premios

2005: Nomeada ao Oscar: Mellor longametraxe de animación

2005: Festival de Sitges: Sección oficial a concurso

“O mellor de todo é a historia de amor. (…) Disfrazado de filme famliar, Burton evoca unha obsesión escuramente erótica con reminiscencias a Edgar Allan Poe e ao ‘Vertigo’ de Hitchcock”. (Peter Travers, ROLLING STONE)

Ficha no Filmaffinity da NOIVA CADÁVER

 

14/08/2017 ás 22.00 h

 ”Brendan and the Secret of Kells” (O segredo do libro de Kells)

Tomm Moore e Nora Twomey (Irlanda, 2009) 75 min. Animación. Apta para todolos públicos e especialmente recomendada para a infancia.

Brendan é un monxe de 12 anos que vive na remota abadía fortificada de Kells, na Irlanda do século XI. Cos outros irmáns, axuda a construír unha muralla para resistir os asaltos dos viquingos. Unha nova vida de aventuras preséntase cando coñece a un famoso mestre que chega de terras estranxeiras, coidando dun antigo libro máxico que está inacabado. Coa esperanza de terminalo, Brendan sairá da abadía por primeira vez e internarase no perigoso bosque, habitado por todo tipo de criaturas…

Premios

2009: Oscar: Nomeada á mellor película de animación

2009: Premios Annie: Nomeada a mellor película

2009: Festival de Annecy: Premio da audiencia. Nomeada á mellor película

Ficha no Filmaffinity do O SEGREDO DO LIBRO DE KELLS

Barca de Barbantes. Marqués de Santa María del Villar

07/07/2017 | actividades
Fotograf’a Barca de Barbantes

Hai tantas viaxes como motivos para desprazarse. A visita a un familiar, o desexo de coñecer outros lugares ou unha relación de negocios, por exemplo, son razóns que dende a antigüidade levan ás persoas a recorrer camiños e vereas. Estas vías de comunicación presentan o problema habitual da dificultade de atravesar os ríos que se atopan ao seu paso. As pontes eran custosas e tecnicamente complexas, de modo que, en moitos casos era preciso acudir a unha fórmula máis económica, aínda que tamén máis perigosa: as denominadas “barcas de pasaxe”.

Dentro da xeografía ourensá, unha das máis importantes, por comunicar ricas comarcas vitícolas e situarse no hínterland da cidade de Ourense, era a barca de Barbantes (Cenlle), que comunicaba na outra ribeira con terras de Puga (Toén). Coñecida dende o século X, pertenceu ata tempos modernos aos señores da Torre de Puga, como se recolle no libro As barcas e as barcas de pasaxe da provincia de Ourense no Antigo Réxime de Gallego Domínguez, xunto con todos os avatares que na súa historia sufriu esta infraestrutura.

Ao redor de 1930, Diego Quiroga Losada, Marqués de Santa María del Villar, captou unha imaxe desta embarcación en funcionamento. Nela recoñécese unha barca plana e de grandes dimensións, manexada por medio dunha maroma, que tendida entre as dúas beiras do río era tirada por varias persoas.

Os tempos cambiaron, a imaxe mudou hoxe absolutamente. A centenaria barca caeu en desuso e metros máis arriba un moderno viaduto substituíuna. Mais hai fundamentos que permaneceron invariables; por necesidade -como os pasaxeiros da barca- ou por pracer -como o Marqués de Santa María del Villar-, é preciso viaxar.

← entradas máis antigas